Verveling

Nee, verveling kenden de kinderen niet de afgelopen twaalf weken. Je zou denken dat het een hele toer was om ze beiden bezig te houden, maar dat viel reuze mee. Wat deden we dan met ze?

Tijdens het reizen waren ze meestal poeslief. Slapen, af en toe spelen en uit het raam kijken tot de reis voorbij was. De treinreizen waren ook grotendeels ’s nachts, wat wel hielp om de verveling binnen de perken te houden. En in het vliegtuig waren er altijd wel cartoons om te kijken (als er niet net eten geserveerd werd).

In Vietnam en Thailand was het gebrek aan speelplaatsen natuurlijk een grote handicap. Overdag buiten uitleven was dan met name voor Kim moeilijk, omdat we haar natuurlijk niet door de vieze straten wilden laten kruipen. In de kamer terug in het hotel was het dan ook meestal meteen feest, zoals op de bijgevoegde foto goed te zien is! Gelukkig hadden enkele hotels zwembaden, waar we dan ook menig uurtje in (of naast) hebben doorgebracht. Met twee kleine kinderen die beiden niet kunnen zwemmen (al denkt Kim dat dat niet nodig is om het water in te gaan) bleef de meegebrachte lectuur jammer genoeg wel voor het grootste gedeelte ongelezen!

entertainIn Australië hadden we natuurlijk geluk: het huis en de tuin waren bij uitstek geschikt om te ravotten. Ons blijft vooral Kims kruipronde door en om het huis bij: door de schuifdeur, over het terras, trapje af, tuindeurtje door, langs de zandbak, door de andere schuifdeur weer naar binnen en via de keuken en de woonkamer naar de schuifdeur, naar het terras, …Elke poging van ons om er op uit te gaan kon dan ook op weinig enthousiasme rekenen. Tot duidelijk werd hoe enorm groot het aantal speeltuinen in Melbourne en omgeving is. En daar kun je dan stoppen en spelen: glijbanen, schommels, hobbelpaardjes, alles is goed! Een dagtripje naar St Kilda werd zo snel een wandeling van speelplaats via strand naar de volgende speelplaats… en na thuiskomst weer de tuin in!

Hier op Bali is het – ondanks het regenseizoen – gelukkig goed genoeg weer om weer uitgebreid van het zwembad te genieten. Bij gebrek aan speelplaatsen doen we dat dan ook maar elke dag. Wel jammer dat er ook hier geen echte speelkameraadjes voor Matthijs zijn, al hadden we het hotel wel op zijn kindvriendelijkheid uitgezocht. Zo blijft het voor hem bij het spelen met ouders en met Kim, maar je merkt dat hij daar ook snel genoeg van heeft. Gelukkig hoeft hij nog maar anderhalve week te wachten voor het weerzien van de klasgenootjes!

Location:Kuta, Bali

Leenwoorden

Patrick mag van mij niet zeggen dat we in Indonesië zitten. We zitten op Bali. Da’s iets fundamenteel anders dan [andere eilanden van] Indonesië. Vind ik. Voel ik. Ofzo. Het is dat er nog behoorlijk traditionele gebouwen tussen de toeristenshops in Kuta staan, en dat er niet zo veel tattoo-Britten hier rondlopen, maar anders had het net zo goed Tenerife kunnen zijn, hier. En ik heb het idee dat we alle niet-Balinezen, en zeker alle mensen die niet binnen een straal van 10 kilometer van Kuta/Denpasar wonen, er moeite mee zouden hebben als we zouden beweren dat we nu in Indonesië zitten. Net zo min als dat je in Benidorm kunt zeggen dat je in Spanje zit.

Maar hoe je het nu ook noemt waar we hier zitten, feit is dat ze hier toch echt Indonesisch spreken – voor zover er zoiets bestaat als ‘het’ Indonesisch.

Inmiddels hebben we vrij uitgebreid in Maleisië rondgetourd, en zijn op allerlei manieren in aanraking gekomen met het Maleisisch – of hoe de officieuze ‘burgertaal’ daar dan ook mag heten. En omdat de woorden op Maleise menukaarten zeer herkenbaar overeenkwamen met wat we al járen van de Conimex-potjes en Kokkie Djawa-zakjes hebben opgestoken, dachten we altijd dat er niet zo gek veel verschil zat tussen wat er in Maleisië en wat er in Indonesië op straat wordt gesproken.

Maar al na drie dagen Bali wordt pijnlijk duidelijk hoe we ernaast zaten. Oké, de menukaarten zijn net zo gesneden koek voor Daging Rendang-fans en fervente tokobezoekers als wij als in Maleisië, maar de taal op straat is écht anders.

De achtergrond van dat verschil zit hem waarschijnlijk in welke Europeanen (ja Britten, jullie zijn ook gewoon Europeanen…) in de twee verschillende landen de dienst uitmaakten tot voor driekwart eeuw geleden: een taxi heet in Maleisië ‘Teksi’, terwijl hier ‘Taksi’ op de auto’s staat. De sterke arm der wet noemt zich in Maleisië ‘Polis’, en hier ‘Polisi’. De meeste Nederlandse ‘-tie’-woorden zie je hier trouwens terug als ‘-si’: kondisi, oposisi, operasi, produksi, informasi, etc.

Maar wat ons het meeste opviel en ook wel verbaasde, was het enorme aantal Nederlandse leenwoorden dat je hier ziet – een fenomeen dat duidelijk ontbrak in Maleisië c.q. het Maleis: dokter, kanker, kanto(o)r, en, jawel, ook op de menukaart: saus en zelfs rijsttafel! Hebben de Nederlanders tenminste ook nog iets achtergelaten waarvoor we ons niet hoeven te schamen…

Ons leenwoordenonderzoek verschaft ons in elk geval zo veel plezier dat we het van harte voortzetten. Benieuwd wat het nog meer oplevert.

Enne… is er al iemand onder de lezers die ons kan helpen met ons verzoek op onze tumblr-site http://dersjant.tumblr.com om bijstand van een pisang expert? Dank, alvast!

Location:Kuta, Bali

You golddiggers!

Gold digger’s stories are the best: adventure, (mostly shattered) dreams, incredible hardship, and putting your faith to the test in the most extreme of ways.

That’s probably why we like Sovereign Hill so much. And why we visited this re-created gold digger’s settlement from Australia’s 1850’s gold rush for the second time.

This time it was even better than in 2009, when all Matthijs was doing was just sit in the stroller and watch the re-enacted 1850’s lives of the settlers and founders of Ballarat town pass by idly.

At his current almost-5-years of age, he wouldn’t come off so lightly: it was participation time! So we headed straight to the pan-for-gold-yourself area. Now Matt doesn’t need much persuasion to play somewhere where there’s ample stacks of dirt and water around, so it was kind of a safe bet.

First, this perfect for his role rough-faced, dressed into gold digger’s slacks Ozzie showed us how the job should be done. Basically, you take a huge shovel, scoop a heap of sand, dirt and rubble from the supossedly gold-rich little stream, scoop it into a gold pan (‘take a nice old, rusty, dented one, they’re much better than the brand new ones’, our gold-Ozzie assured us), and squat down at the banks of the stream. Now the real work starts: because gold is heavier than the rubble in your pan, with the aid of lots of water and a gentle swirl, you should be able to wash down the gold to the bottom of the pan. Doing that, you should tilt the pan slightly, so the rubble and the sand washes out, but the gold stays in. When, following this method, you narrowed down the contents of the pan to roughly a spoonful of sand, and hopefully some specks of gold, it’s time to swirl and tilt again, and in the swirl have the gold seperated from the rubble.

This all may sound very, very fiddly and much-trouble-for-little-reward, and frankly it is. Matthijs thought so too.

So, thus, his method: have Daddy whack a splosh of rubble into a pan, squat, fill up the rest of the pan with water, wash out all the rubble in two swirls and three seconds and… conclude you haven’t found any gold.


Meanwhile, Kim decided to ignore every kind of instruction and 150 years of experience, and dug away in her own little, just as little succesful, but just as dirtying and fun as her brother’s method. And for all Mummy and Daddy’s fine techniques, they brought them just as little as the rough ways of the kids…

One and a half hour later we realised that it was a lost battle even before it had started, when both Matthijs and Kim got the opportunity to hold a real bar of purified gold worth AUS$160.000. Matt crawled away behind Mum’s back, afraid the bar wouldn’t quite have cooled down enough from the 1200 ˚C it was just moments before it was thrown into ice cold water, and Kim just sniffed highly indignantly, looking at the bar as if it was a heap of Brussel’s sprouts, and infinitely more happy with the dry bikkie she got offered instead by Mummy.

The kids were very impressed with the visit to the real underground gold mine, though – especially with the huge drill they used in the 1950’s to hack away the gold-containing quartz.

And Mum and Dad were smitten with their freshly acquired Ozzie version of Mrs. Beeton’s instruction book of how to produce a decent meal for your husband presenting himself after a hard day of panning – and the instruction that it’s quite normal to travel half a day for a tea party over at the next door neighbour – but that you’ve outstayed your welcome after 20 minutes of sipping at the strong brew you were likely to be presented. We’ll keep that in mind…

Location:Sovereign Hill, Ballarat, Victoria, Australia

Back to school!

Last Friday we tried to ease Matthijs’ homesickness to his school and classmates by visiting the pre-school of Zach, the eldest son of the family in whose home we are staying.


Matthijs had an excellent time, and was very disappointed when (due to authorities’ rules, probably) he couldn’t stay the whole morning… Until he met the neighbours and was invited to have a dip in their pool! If just all the problems in the world were solved this easily…

Location:Yallambie (Greensboro), Melbourne, Australia

Special seat

We’re quite behind with all the blog entries we wanted to do, so here are a few older, but not yet published ones. Like the picture we took in the Kuala Lumpur RapidKL-train, of a seat especially for… Uhm… Somebody who swallowed a dome-shaped building construction lamp..? Or does somebody have a better suggestion?

Fijne Sinterklaas!!!

Aan iedereen die het gaat vieren vanavond: een heel erg fijne Pakjesavond gewenst!

En denk even aan die arme Matthijs, die baalt als een stekker dat hij het allemaal mist… Aan de andere kant is hij ook wel weer gefascineerd door het Kerstspektakel dat we sinds Kuala Lumpur aan het meekrijgen zijn. In KL bleef het beperkt tot een kerstboom in de hal van het hotel en zoetsappige kersliedjes in de lobby, en veel kerstdisplay in het winkelcentrum bij de Petronas Towers.

In Singapore ging het nog een stapje verder, met overal kerstversiering, tot in de Zoo toe.

En hier heeft Matthijs zich al zitten vergapen aan een helemaal echte Santa Claus, die met een ongelooflijk chagerijnig kijkende en als kerstengel verklede baby op schoot foto’s liet maken. Dat gaat zeker niet de laatste zijn, heb ik zo’n vermoeden.

Wij gaan ons binnenkort verdiepen in het kopen van kerstcadeautjes voor de ouders van Katrina, bij wie we voor de Kerst zijn uitgenodigd.

Maar eerst nog pepernoten, marsepein en chocoladeletters bij jullie. Veul leut!

And, for the non-Dutch (and also for the Dutch, come to think of it) followers of our blog: nicked from Robert Portier, the Dutch NOS-correspondent in Australia (@robertportier on Twitter), a very sharp analysis on the Dutch Sinterklaas tradition by American stand up comedian D. Sedaris: http://t.co/7euc5y3f (audio – the video that goed with it is quite stupid).

Location:Yallambie, Melbourne, Australia

Country #5

We’re sooooo tired, so we’re summing the last few days up by naming a couple of facts that struck us.


– Flying from Singapore (30 ˚C) to Melbourne (38 ˚C 2 days ago), apparently inspired the cabin crew to play Sinatra’s ‘Let it snow, let it snow, let it snow’ in the plane. And to put up some naff X-mas decorations.

– In our incredibly luxurious and roomy hotel in Singapore (Orchid Country Club) the only not so luxurious and even narrow thing was… the bed. And wifi cost dearly.

– When you’re 1,5 years old, and your parents let you choose a cuddly proboscis monkey toy in the Singapore Zoo shop, the best place to grab it and never let go is its nose.

– 11 pm is not a good time to visit Changi’s marvellous butterfly garden – as we realised when we saw all the butterflies fast asleep with folded wings when we got there.

– Changi’s got +10 from Matt & Kim for playing areas. Many tears were shed when we dragged them to the gate.

– Don’t go looking for Aldi’s in Melbourne in the Aldi Shop Finder. We passed 3 on our way to the ‘most nearby’ this afternoon.

– The Hague is not the only place where the wind can blow ferociously, we realise as we speak, huddled in Nick & Katrina’s cosy bedroom in Melbourne.

– 10 pm is not a good time for a sleep deprived person to work on their blog. So… goodnight and see you later!

Location:Melbourne, Australia

Soms…

…is het zooooooo jammer dat je je camera niet op tijd bij de hand hebt.

Zoals vandaag. Omdat de National Mosque gesloten was voor het publiek op vrijdag (we hadden nog zó de website gecheckt!!) hadden we het educatieve programma voor Matthijs maar even geruild voor een voor de kinderen eigenlijk veel vermakelijker activiteit: de waterspeeltuin onderaan de Petronas Towers.

Ja, ook wij zagen wel dat de meeste kinderen vanaf een jaar of 8 min of meer volledig gekleed in dat water rondplonsden, maar onze koters waren niet helemaal de enige met de stuk bloteriger badkleding aan die we in het Westen gewend zijn (al deden de ruimtepakken waarmee de spierwitte, hoogblonde Zweedse kindjes in ons resort op Ko Lanta te water gingen niet onder voor de zwemburka’s van de moslimkindjes hier). De behoofddoekte moeders om ons heen keken dan ook niet anders dan vertederd naar ons kroost.

Maar als je een Westerse begin-twintigster bent, is hartje Kuala Lumpur niet de beste plek om gehuld in slechts een minuscuul bikini’tje met de kinderwaterpret mee te willen gaan doen.

Dat leken drie dames zich niet te realiseren toen ze, met op de achtergrond het vrijdagmiddaggebed uit de nabijgelegen moskee, in de boven beschreven kledij wat afkoeling gingen zoeken. Anders reageerden ze wel erg verbaasd toen binnen een paar minuten na hun te waterlating de ene na de andere voorheen zeer discreet opgestelde politie-agent woedend op een politiefluitje blazend opdook en een van hen de waternimfjes bruusk uit het water en in een sarong dirigeerde.

Gelukkig voor de deernes bleek Kuala Lumpur de primitievere vormen van disciplinering van schenders van de goede zeden niet meer te bezigen, en bleef de correctieve behandeling beperkt tot een forse reprimande. Blijkbaar onvoldoende voor de dames om te begrijpen dat hun volgende actie, in hun bikini gaan zonnen op enkele tientallen meters dichter naar de moskee toe, ook niet echt een blijk van begrip voor de normen van een gematigd Islamitische gemeenschap was. Toen was echter wel slechts één blik van een politiedame voldoende om ze met het nodige gezucht toch weer een sarong te laten aantrekken.

We hadden de politie-actie zo graag voor jullie op camera vastgelegd. Maar soms realiseer je je achteraf pas dat wat je hebt gezien een gemiste kans van formaat was. Daarom zullen jullie het moeten doen met een foto van de zedendelinquenten in – licht ‘afgezakte’ (jaja…) – sarongs, met op de achtergrond de ruim 10 minuten aanhoudende stroom mannen die net de moskee uit kwamen.

Location:Kuala Lumpur, Malaysia

Say what?

We passed this sign today:

Surprised by all the different accents they use, and wanting to know what they mean, I looked up ‘Thai Script’ at Wikipedia: http://bit.ly/9EoiK4

Let me put it this way – I could just make as much sense of this page, as I could of the Dutch page describing how to calculate the different tides. Maths is not my forte.

Two passages especially caught my eye, and made me laugh – and grasp how incredibly not-learnable this language is if you have less than a lifetime to spare to master it:

“For most consonant sounds, there are two different letters that both represent the same sound, but which cause the associated tone mark to be interpreted differently. The result, approximately, is that there are twice as many letters as expected, but only half as many tone marks.”

And:

“Thai vowel sounds and diphthongs are written using a mixture of vowel symbols on a consonant base. Each vowel is shown in its correct position relative to a base consonant and sometimes a final consonant as well. Note that vowels can go above, below, left of or right of the consonant, or combinations of these places. If a vowel has parts before and after the initial consonant, and the syllable starts with a consonant cluster, the split will go around the whole cluster.”

To put it differently: in this respect I am very happy to enter another country the day after tomorrow – a country where I can even order specific food – thanks to Conimex who were so nice never to translate the Indonesian/Malay words for certain herbs, spices and other food into Dutch, but keep the labels on the jars as they should be. Otherwise god knows what Patrick and I would have had to eat in the Borneo-city of Sandakan, if we hadn’t remembered the Conimex recipe for ‘ikan goreng’. It was the best fried fish we had that entire holiday.

Location:Krabi, Thailand