Special seat

We’re quite behind with all the blog entries we wanted to do, so here are a few older, but not yet published ones. Like the picture we took in the Kuala Lumpur RapidKL-train, of a seat especially for… Uhm… Somebody who swallowed a dome-shaped building construction lamp..? Or does somebody have a better suggestion?

Soms…

…is het zooooooo jammer dat je je camera niet op tijd bij de hand hebt.

Zoals vandaag. Omdat de National Mosque gesloten was voor het publiek op vrijdag (we hadden nog zó de website gecheckt!!) hadden we het educatieve programma voor Matthijs maar even geruild voor een voor de kinderen eigenlijk veel vermakelijker activiteit: de waterspeeltuin onderaan de Petronas Towers.

Ja, ook wij zagen wel dat de meeste kinderen vanaf een jaar of 8 min of meer volledig gekleed in dat water rondplonsden, maar onze koters waren niet helemaal de enige met de stuk bloteriger badkleding aan die we in het Westen gewend zijn (al deden de ruimtepakken waarmee de spierwitte, hoogblonde Zweedse kindjes in ons resort op Ko Lanta te water gingen niet onder voor de zwemburka’s van de moslimkindjes hier). De behoofddoekte moeders om ons heen keken dan ook niet anders dan vertederd naar ons kroost.

Maar als je een Westerse begin-twintigster bent, is hartje Kuala Lumpur niet de beste plek om gehuld in slechts een minuscuul bikini’tje met de kinderwaterpret mee te willen gaan doen.

Dat leken drie dames zich niet te realiseren toen ze, met op de achtergrond het vrijdagmiddaggebed uit de nabijgelegen moskee, in de boven beschreven kledij wat afkoeling gingen zoeken. Anders reageerden ze wel erg verbaasd toen binnen een paar minuten na hun te waterlating de ene na de andere voorheen zeer discreet opgestelde politie-agent woedend op een politiefluitje blazend opdook en een van hen de waternimfjes bruusk uit het water en in een sarong dirigeerde.

Gelukkig voor de deernes bleek Kuala Lumpur de primitievere vormen van disciplinering van schenders van de goede zeden niet meer te bezigen, en bleef de correctieve behandeling beperkt tot een forse reprimande. Blijkbaar onvoldoende voor de dames om te begrijpen dat hun volgende actie, in hun bikini gaan zonnen op enkele tientallen meters dichter naar de moskee toe, ook niet echt een blijk van begrip voor de normen van een gematigd Islamitische gemeenschap was. Toen was echter wel slechts één blik van een politiedame voldoende om ze met het nodige gezucht toch weer een sarong te laten aantrekken.

We hadden de politie-actie zo graag voor jullie op camera vastgelegd. Maar soms realiseer je je achteraf pas dat wat je hebt gezien een gemiste kans van formaat was. Daarom zullen jullie het moeten doen met een foto van de zedendelinquenten in – licht ‘afgezakte’ (jaja…) – sarongs, met op de achtergrond de ruim 10 minuten aanhoudende stroom mannen die net de moskee uit kwamen.

Location:Kuala Lumpur, Malaysia

Aircon as a status symbol

In East-European countries and Russian republic it is apparently a status symbol if you can turn up your central heating system up to ‘ boiling hot’, when outside icicles as big as Roman pillars grow from the rain gutter. I came to experience that in Southeast Asia it’s the other way round: when outside it’s too hot for even the cicades to chirp, the aircon is set to somewhere between 16 and 18 ˚C. I remember a train trip from Kuala Lumpur to Singapore once, when inside the train it was so cold that every passenger had to wrap himself into coats, towels and every long sleeved and legged piece of clothing they had in their luggage to keep warm. Outside, it was 34 ˚C.

I realise now that it’s not like that all over Southeast Asia – it’s mainly in Malaysia and Singapore that your importance and wealth is measured by how low you dare to set the temperature in whatever it is that you direct the temperature of. To my utter relief the Vietnamese seem to have chosen the number of times you can honk the horn of your motorbike and/or car in one minute as a way to express the status they think they deserve (after all, it is a communist based society, so the Vietnamese make out their own status), instead of the settings of their aircon. That saves us having to remember to pack a considerable pile of warm winter woolies every time we set foot in a train or bus. I hope we won’t forget that We Are Not In Vietnam Any More once we take the overnight train from KL to Singapore again, at the end of November.


However, as a far too spoilt Westener that has no experience whatsoever with living in a country where people don’t go ‘wow!’ and wipe our brows every other minute when the outside temperature rises to the level that we just don’t feel ridiculous any more to plug in the electric fan, I of course do have something to complain about the aircon in the overnight trains in Vietnam. I’ve been in three now, and in every single one of them, the temperature in our carriage started off at varied 18 ˚C, rose to somewhat 25, plummeted back to 18 again, and settles finally, a few hours before waking up, at a quite comfortable 23.

Tomorrow, we’ll be ont the night train from Hue to Hanoi, and at the end of next week in the night train from Bangkok to the south of Thailand. We will keep you informed about our temperature adventures.

Location:Hue