Al drie dagen regen. Vandaag de laatste 2 uur van onze dagtrip op een longtail boat moeten afbreken vanwege opnieuw continue keiharde stortregens. Kinderen zeiknat. Wij zeiknat. Alles in de tas zeiknat. Geen zon gezien, maar wij tweeën onwijs verbrand.

In hotel geen stromend water, laat staan warm, dus niet kunnen douchen en de wc niet doortrekken. Of Kim zelf en haar bedje uitspoelen toen ze net tijdens haar dutje in haar bedje zó moest hoesten van alle nattigheid dat ze haar bedje onderkotste. Datzelfde ondergekotste bedje moet morgen mee, samen met alle gepakte koffers (met alle zeiknatte, ongewassen zooi van vandaag) voor de reis naar Hat Yai voor de nachttrein naar Kuala Lumpur, waar de airco op 15 graden staat.

En we kunnen de deur niet uit om iets fatsoenlijks te eten te scoren omdat het nog steeds zeikregent.

Soms, heel soms is het leven van een wereldreizend gezin niet iets om jaloers op te zijn…

Location:Krabi, Thailand

Say what?

We passed this sign today:

Surprised by all the different accents they use, and wanting to know what they mean, I looked up ‘Thai Script’ at Wikipedia:

Let me put it this way – I could just make as much sense of this page, as I could of the Dutch page describing how to calculate the different tides. Maths is not my forte.

Two passages especially caught my eye, and made me laugh – and grasp how incredibly not-learnable this language is if you have less than a lifetime to spare to master it:

“For most consonant sounds, there are two different letters that both represent the same sound, but which cause the associated tone mark to be interpreted differently. The result, approximately, is that there are twice as many letters as expected, but only half as many tone marks.”


“Thai vowel sounds and diphthongs are written using a mixture of vowel symbols on a consonant base. Each vowel is shown in its correct position relative to a base consonant and sometimes a final consonant as well. Note that vowels can go above, below, left of or right of the consonant, or combinations of these places. If a vowel has parts before and after the initial consonant, and the syllable starts with a consonant cluster, the split will go around the whole cluster.”

To put it differently: in this respect I am very happy to enter another country the day after tomorrow – a country where I can even order specific food – thanks to Conimex who were so nice never to translate the Indonesian/Malay words for certain herbs, spices and other food into Dutch, but keep the labels on the jars as they should be. Otherwise god knows what Patrick and I would have had to eat in the Borneo-city of Sandakan, if we hadn’t remembered the Conimex recipe for ‘ikan goreng’. It was the best fried fish we had that entire holiday.

Location:Krabi, Thailand

Koh Lanta misery

On the island of Koh Lanta, another day of cloudless skies, a blue sea with bath warm water and the merciless sun beating down on the Swedes at the pool has begun.

Patrick is standing on our porch looking at the beforementioned scene with a face that Noëlle usually has when she faces another day of perpertual November rains in The Netherlands, and declares with a sigh: ‘You know what, I am done with this weather!’

He’s now on the bed, curtains drawn, aircon on 23 ˚C, staring at his e-reader.

Location:Koh Lanta, Thailand

Lost and found

It is almost a law of nature: if you embark on a long journey, you are bound to loose things. This is especially true when you are travelling with kids and lots of baggage, as we are. There’s just too many opportunities to loose things.

First to go and still unfound, unfortunately, was Noëlles paper (this has to be added, nowadays – so that you don’t think that we misplace small laptops) notebook containing many memories from previous travels, including our honeymoon and the waterbuffalo incident. It’s probably still under the bed of the Symphony Hotel in Hanoi, but it hasn’t been found there. It may just have got lost in Sapa, or in the train between both places. Or wherever.

The second thing we lost was even more precious: Kims bag containing her dearest cuddly toy. This lilac mini backpack was last seen in the back of the taxi that dropped us off at Hue train station for the night train back to Vietnam, but somehow didn’t reach the waiting room with us. Of course the taxi had already left. Due to a chain of very, very lucky events, including Patrick remembering the name of the taxi company and the time of dropoff and the fact that the only Vietnamese person in the railway station who had a decent understanding of English overheard our conversation with the Information Desk at the railway station, and that this helpful Vietnamese woman arranged for the taxi company to drop off the precious bag just before our train left.

The third time we desperately needed the help and blessing of the grandma’s of our children – and as it turned out of some very helpful and friendly locals – was when our dearest loss so far came upon us. It started with a very chaotic hunt for a free taxi that was big enough for the four or us and our luggage in the rush hour of Bangkok traffic. We ended up having to take two tuktuks that took full advantage of our vulnerable position by charging an absurd sum of bahts for what evolved as a death ride in the fumes of the packed streets of Bangkok.

We were still counting if all our limbs and pieces of luggage had survived this memorable ride when Patrick eyes lit up with sheer panic: his hat. His Tilley Hat, a present from Noëlle at one of the first weekend outings together, and our travel companion on every trip to the nearby and far corners of the earth ever since, was not with us. Being the favourite toy of the children on long waits for new journeys, it had been left in the Bangkok Lamphu Tree Hotel lobby, somewhere under a chair, overlooked due to the stress of getting all our things together and find a taxi.

There was no way we were going to challenge the Bangkok rush hour again and retrieve the dear hat. So there was not much more to do than send an e-mail to the hotel and hope for the best.

After the eventful and thus reported Bangkok – Ko Lanta transfer, we got word from the Lamphu Tree Hotel. Yes, the hat had been found. But instead of giving a straight answer (For We Are Thai, And Thai Never Give A Direct Answer When That Answer Would Have To Be ‘No’) to our question if the hat could be sent to Ko Lanta (using the 1000 baht in the secret compartment of the hat – which existence we would reveal as soon as the ‘affirmative’ would have come through), the hotel kept promising us to keep the hat until our next visit to Bangkok.

Since our itinerary only includes southward bound journeys until at least the beginning of January, we checked our list of friends-and-acquaintances on current and planned stays in Bangkok, and started to arrange things that way. Still with only a faint hope to welcome our dear Tilley Hat amidst our party within the foreseeable future.

After a few days of mourning, we were approached at the breakfast table of our Ko Lanta resort. The Lamphu Tree Hotel had apparently discovered the not-so-secret-after-all-compartment in the hat and its contents, and asked humble permission to use it to send the hat to Ko Lanta.

And thus our dear Sixth Member of the Family (with all due respect, but the hat comes after the cat – and not just beacause of the alphabetical order) found its way back to its rightful owner.

Not more than half an hour ago we received this:

Inside the hat were 600 baht. I think we need to adjust the Thailand score once more….


Ruim 600 Thaise baht moesten we vandaag afrekenen in de 7-11 op de hoek – zo’n €15. Dus ik haal een flap van 1000 tevoorschijn. Geleerd uit de Reisgids voor Moeilijke Landen van Jelle Brandt Corstius: ‘maak grote coupures zo snel mogelijk klein’ Ik overhandig dus het biljet van 1000, maar de dame achter de kassa kijkt ineens diep ongelukkig en schudt met haar hoofd. Ze neemt het biljet niet aan.

Wat is er, vraagt P van achter me. ‘Ze heeft volgens mij niet terug van 1000′, leg ik uit. Tja, dat is dan niet anders, want ik heb geen 600 meer in kleine coupures. Bovendien: wat is dat nu voor een onzin, niet terughebben van 1000?

Ik leg uit dat ik niets anders heb. Nog steeds neemt ze het biljet niet aan. Ze wijst naar buiten, naar de ATM. Maar ik ga echt niet pinnen voor zoiets stoms als geen wisselgeld.

We besluiten te blijven staan tot ze het biljet kan wisselen.

Ik laat haar de inhoud van m’n portemonnee zien om aan te tonen dat ik het echt niet kleiner heb. Triomfantelijk trekt ze een van de andere 1000-biljetten tussen de stapel uit, en opent met een lach de kassa. Oh, is die dan wel goed?

Ja, die is wel goed. Ik kijk nog eens goed naar het biljet waarmee ik geprobeerd heb te betalen. 1000 Vietnamese dong – oftewel zo’n €0,04.


Location:Ko Lanta, Thailand

De scores na dag 1 op Ko Lanta

Oké, we hebben er een nachtje over geslapen, en na een uiterst relaxte dag alhier zijn hierbij de huidige scores van de Ko Lanta Jury:

Thailand: 5
Vietnam: 8

Z’n extra punten heeft Thailand vooral te danken aan het onnavolgbare lekkere eten hier, en… Tja, kijk maar op de foto. En ja, dat is de zee op de achtergrond. We zitten hier namelijk ook direct aan het strand. Rechts is het restaurant, links zijn de bungalows.

Location:Ko Lanta, Thailand

Reizen in Thailand

Bangkok zelf, of hoe Noëlle zich het herrinnert, mag dan fors veranderd zijn in de afgelopen 10 jaar, maar de manier van reizen-voor-farangs-in-Thailand is dat zeker niet.

Hence onze reis van Bangkok naar Koh Lanta. Ineens wist Noëlle weer waarom ze zo’n naar onderbuikgevoel kreeg toen Patrick aangaf dat er vanaf het treinstation nog een stuk met de bus naar Koh Lanta gereisd moest worden.

Zoals verwacht ging de treinreis uitstekend en zeer voorspoedig. De ellende begon toen we in Surat Thani moesten overstappen op een bus die ons naar Krabi zou brengen.

Want ken je die van die bus die naar Krabi zou gaan? Die ging niet! In elk geval niet in één keer.

De eerste aftandse bus, op het station van Surat Thani, werd volledig volgeladen: tot in het gangpad waar mensen moesten staan. De hele weg naar Krabi? Neen. Tot aan het totaal uitgeleefde hoofdkwartier van de vervoerder. Daar werd iedereen uitgeladen.

In groepjes, ingedeeld op eindbestemming, vertrok iedereen na verloop van tijd. Sommigen in een pickuptruck, anderen in een minibus. Wij niet. Wij zouden met een grote groep een grote bus krijgen. Maar die kwam niet – in elk geval zeker niet binnen de 20 beloofde minuten.

De enige grote bus die er stond, vertrok helemaal leeg. Kapot, zo werd ons niet verteld, maar moesten we zelf uitvogelen van een paar snauwen van een vrouw die alleen maar stapels met geld aan het tellen was. De bus zou steeds ‘over een halfuur’ vertrekken.

Na anderhalfuur kwam eindelijk een nieuwe afgeragde bus aankakken. Daar mochten we onze bagage weer allemaal inhijsen. Die bus vertrok, maar stopte na een kwartier weer, omdat een van de farangs in de bus moest pissen. Tja, daar had ze immers net maar anderhalfuur voor gehad.

Reed díe bus naar Krabi? Natuurlijk niet! Die bus reed naar een aftands verzamelpunt een eindje buíten Krabi. We moesten een kwartier wachten, werd ons verteld door de chauffeur die er snel weer vandoor ging.

Drie kwartier later kwam een pickup ons ophalen. Die reed uiteraard niet rechtstreeks door naar de pier in Krabi, maar bracht ons naar yet another verzamelpunt. Wel in Krabi, maar te ver van winkels en de pier om even een boodschap te doen of om zelf naar de pier te kunnen lopen.

Dus maar weer alle bagage uitgeladen. We moesten 10 minuten wachten volgens de pickup driver. Na anderhalfuur waarin steeds nieuwe farangs werden gedropt en heel soms een paar opgehaald voor een bestemming waar wij niet naartoe wilden, kwamen er eindelijk 2 minibusjes (waarvan een voor tweederde al vol met passagiers en bagage) waarin ik weet niet hoeveel wachtenden met hun bagage in moesten voor, jawel, Ko Lanta.

Het arsenaal aan plakkertjes die we toen verzameld hadden om ons steeds in het juiste busje te krijgen, lag toen op 3 per persoon – 6 voor Noëlle omdat Kim’s leukste spelletje was om de plakkers zo snel mogelijk van onze kleding af te peuteren, maar wij als de dood waren om als plakkerlozen helemaal overal geweigerd zouden worden.

Eindelijk kwamen we bij de pier in Krabi. Maar we mochten de bus niet uit. Die bleef in de brandende zon wachten zonder dat we de mogelijkheid kregen eruit te gaan. Na 20 minuten gingen we niet op de boot naar Koh Lanta, maar vertrok de minivan. En reed zo’n anderhalfuur naar het zuiden, om daar met het autoveer naar Ko Lanta te gaan.

In onze minivan zat uiteraard een stomdronken medepassagier die om de haverklap met veel kabaal de van stil liet zetten om een ongelooflijke tijd te gaan pissen. De chauffeur had helaas het lef niet om zonder hem door te rijden.

Eindelijk, eindelijk, eindelijk waren we op het goede deel van Ko Lanta. De uitsmijter: de chauffeur had geen idee waar ons resort was, en probeerde ons bij het verkeerde te droppen.

Daar waren we dan. Bijna 3 uur later dan beloofd was op onze plaats van bestemming.

Het frustrerende is dat het niet eens ligt aan overmacht. Op Borneo brak een bout van het wiel af, waardoor we ingehaald werden door het achterwiel van onze eigen 4×4. Dát is nu overmacht. Maar hier in Thailand is het geen overmacht, maar Thaise ‘efficientie’, namelijk nét zo lang met farangs gaan zitten schuiven en overhevelen tussen verschillende vervoermiddelen dat er maar een stoeltje minder leeg blijft. Uren vertraging? Boeit hen niet! Ze hebben hun poen toch wel binnen.

Was het nu uiteindelijk toch de moeite waard? Oordeel zelf:

Op dit moment is onze gedachte nog: het is wel de moeite, maar lang niet de ergernis waard. Maar goed: we zitten hier gelukkig maar liefst 8 nachten (vergeleken met Vietnam kost dit ons een godsvermogen, maar alla), dus tijd genoeg om die Thaise manier van reizen-met-de-bus-via-een-lokale-touroperator te vergeten. Hopen we.

En naar Hat Yai pakken we een privétaxi. Dan maar decadent.

Voorlopig heeft Patrick als tussenstand uitgeroepen: Vietnam 8, Thailand 1. Misschien 2, na deze avond. Morgen kijken we wel verder hoe de stand zich ontwikkelt.

Sorry Bangkok!

Sorry Bangkok, for I have misjudged you severely.

What happened? Did I remember you wrongly? Or did you just become a much more becoming city since I visited you 11 years ago?

I remember Bangkok as a boiling hot, incredibly smelly (of smog), dirty and unpleasantly chaotic city, where I had to take at least 2 showers a day to wash off the muck I accumulated walking to all the sights and sweating my brains out.

It’s still a boiling hot city, but not half as smelly as I remember it, and certainly not more chaotic than, for instance, Hanoi (to name a city).

As I come to think of it – it is not so strange that Hanoi rose to mind. I have the feeling the Hanoi is now (atmospherewise, certainly not importancewise or number-of-inhabitantswise) what Bangkok was 11 years ago.

It seems more likely that the fact that Bangkok was my first encounter with South East Asia, and that I was just totally so not used to and overwhelmed by all these new impressions, coloured my memory of Bangkok a lot. Now, with so many more Asian cities and places visited, Bangkok seems almost as easy going as Singapore. Well, not entirely, but you know what I mean…

To put it shortly: it’s a shame that we based our schedule on my memory of Bangkok. If we could plan it anew, we would certainly stay at least another day, especially in this wonderful hotel we have now.

But alas, our night train to Surat Thani is leaving today at 7.30 pm local time.

There has been one moment, though, when we had a little glance at the Bangkok as I remembered it: when we had our tuktuk stop at Khao San Road, just to give Patrick an impression. It was not something to do again…

It was very good, however, to rediscover the touristy but atmospheric and relaxed neighbourhood where my friend Richard and I stayed 11 years ago. And to have a coconut drink at the exact same place as before. It tasted just as good as I remembered it…