We zijn er nog.

Voor diegenen die het zich wellicht afvroegen: de zon gaat hier net onder, maar alles lijkt er op dat hij morgenochtend gewoon weer op zal gaan. Geen apocalyps hier in Australië dus.

Wel wakkerde de wind net nog wat aan, maar erger dan dat is het niet geworden. (famous last wor….. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHNOCARRIERSIGNALLOST

Dankjulliewel!

Iedereen die me persoonlijk heeft gefeliciteerd met mijn verjaardag, m.n. (o)pa, Remco, Harald, Yvon, Angelique & Ramon, Kalinka & Lukas, Loes, Désirée en Sandra: heel hartelijk dank! We hadden een heerlijke dag en genieten nog steeds – ook al zijn onze verjaardagen voor deze vakantie nu afgelopen. 🙂

Location:Melbourne, Australia

The force of nature

One of the the areas that was most dramatically and severely hit by the Ferbruary 2009 bush fires in Victoria, was the area around Kinglake in the Yarra Valley.

When we learned that, especially by Australian standards, Kinglake is practically on our doorstep here, we decided to take on the advise in the leaflets we picked up in the Healesville Tourist Information to go there and spend some money to contribute the tiniest bit to the hundreds of millions of dollars that are needed to rebuild the infrastructure and National Parks going up in flames.

Although we learned from the leaflets that the community have been working its ass off to have the worst marks removed, we did prepare ourselves for hills filled by blackened stumps with just the occasional puff of green bushes and meter-high treelets in between.

Instead, we found the best – in our opinion, anyway – example of how incredibly flexible nature really is. We’ve seen David Attenborough in The Private Life Of Plants walking around a freshly-turned-to-ashes savanne or something, trying to convince the viewers that there is hardly something more cleansing for nature than a good bush fire – presumed that the fire was caused by nature itself, and not by some stupid kids playing with matches, but we could hardly believe him there.

KinglakeSeeing the lushious gum-and-fern forests around Kinglake we realised that the old chap, of course, was right. In fact, we haven’t seen such a vast greenness around us since we were riding through the cloudforesty landscape around Sapa, Vietnam. And you certainly won’t find it anywhere in The Netherlands!

Of course, there were impressive charcoaled stumps in Dali-like shapes, and there still was a faint smell of burnt wood in the air, and nearly all the buildings were brand new, but from just nature you surely couldn’t have told that just 4 years ago practically the whole area burnt down in the fires that took more than a week to extinguish.

And the best thing that the Kinglake gum-forests did for us, was expose us to a real, wild wallaby, so stunned by our sheer gall of tramping into its habitat with two alarm-systems that we call our offspring, in our company, that it took him at least 4 seconds to realise that we were groping for our cameras, and with a loud indignant sniff hopped off into the thick undergrowth, never to be seen again by us. It was the only wild marsupial exposure for us so far, so we cherish it as if we’d had discovered real gold!

Location:Kinglake, Victoria, Australia

You golddiggers!

Gold digger’s stories are the best: adventure, (mostly shattered) dreams, incredible hardship, and putting your faith to the test in the most extreme of ways.

That’s probably why we like Sovereign Hill so much. And why we visited this re-created gold digger’s settlement from Australia’s 1850’s gold rush for the second time.

This time it was even better than in 2009, when all Matthijs was doing was just sit in the stroller and watch the re-enacted 1850’s lives of the settlers and founders of Ballarat town pass by idly.

At his current almost-5-years of age, he wouldn’t come off so lightly: it was participation time! So we headed straight to the pan-for-gold-yourself area. Now Matt doesn’t need much persuasion to play somewhere where there’s ample stacks of dirt and water around, so it was kind of a safe bet.

First, this perfect for his role rough-faced, dressed into gold digger’s slacks Ozzie showed us how the job should be done. Basically, you take a huge shovel, scoop a heap of sand, dirt and rubble from the supossedly gold-rich little stream, scoop it into a gold pan (‘take a nice old, rusty, dented one, they’re much better than the brand new ones’, our gold-Ozzie assured us), and squat down at the banks of the stream. Now the real work starts: because gold is heavier than the rubble in your pan, with the aid of lots of water and a gentle swirl, you should be able to wash down the gold to the bottom of the pan. Doing that, you should tilt the pan slightly, so the rubble and the sand washes out, but the gold stays in. When, following this method, you narrowed down the contents of the pan to roughly a spoonful of sand, and hopefully some specks of gold, it’s time to swirl and tilt again, and in the swirl have the gold seperated from the rubble.

This all may sound very, very fiddly and much-trouble-for-little-reward, and frankly it is. Matthijs thought so too.

So, thus, his method: have Daddy whack a splosh of rubble into a pan, squat, fill up the rest of the pan with water, wash out all the rubble in two swirls and three seconds and… conclude you haven’t found any gold.


Meanwhile, Kim decided to ignore every kind of instruction and 150 years of experience, and dug away in her own little, just as little succesful, but just as dirtying and fun as her brother’s method. And for all Mummy and Daddy’s fine techniques, they brought them just as little as the rough ways of the kids…

One and a half hour later we realised that it was a lost battle even before it had started, when both Matthijs and Kim got the opportunity to hold a real bar of purified gold worth AUS$160.000. Matt crawled away behind Mum’s back, afraid the bar wouldn’t quite have cooled down enough from the 1200 ˚C it was just moments before it was thrown into ice cold water, and Kim just sniffed highly indignantly, looking at the bar as if it was a heap of Brussel’s sprouts, and infinitely more happy with the dry bikkie she got offered instead by Mummy.

The kids were very impressed with the visit to the real underground gold mine, though – especially with the huge drill they used in the 1950’s to hack away the gold-containing quartz.

And Mum and Dad were smitten with their freshly acquired Ozzie version of Mrs. Beeton’s instruction book of how to produce a decent meal for your husband presenting himself after a hard day of panning – and the instruction that it’s quite normal to travel half a day for a tea party over at the next door neighbour – but that you’ve outstayed your welcome after 20 minutes of sipping at the strong brew you were likely to be presented. We’ll keep that in mind…

Location:Sovereign Hill, Ballarat, Victoria, Australia

Op de kleintjes

Arme Australische ouders met een middenstandsbaan!

Net als alle andere Westerse landen behalve Nederland en misschien België, staat heel Australië (of in elk geval het deel dat wij tot nu toe hebben gezien) in het teken van Kerstmis. En kerstkado’s dus. En kersteten. (nb, wel aardig: terwijl hier de mussen van het dak vallen in de Melburnian zomerhitte speelt de buurman zeer enthousiast en luid ‘Jingle Bells’ – het blijft een rare gewaarwording…)

En aangezien we in een suburbian woning zitten waar de Australische versie van de ‘nee – nee’-sticker op de brievenbus vakkundig genegeerd wordt door de kerstfoldersrondbrengers, krijgen we hier een aardig idee van wat het kopen van kerstkado’s hier zo ongeveer inhoudt.

Volgens de Australische tv is een iPhone 5 en een iPad (al dan niet de mini) het meestgewilde kerstkado. Duur, denken jullie? Mwoh. Als je een kerstsok wil vullen met 10 kerstkadootjes voor kinderen (snoep en speelgoed) kom je qua kosten al behoorlijk in de richting van de elektronica met een i ervoor.

We hebben ons de afgelopen 1,5 week behoorlijk zitten verbazen over wat hier de spullen kosten. Nu valt elektronica toevallig wel weer mee, maar speelgoed is hier echt een luxegoed. Wat je hier voor onder een tientje bij het Kruidvat koopt, kost hier al snel een dollar of 30. Met ruim 80 eurocent voor een dollar (nb: in 2009 was het nog een kleine 60 eurocent voor een dollar…) tikt dat toch behoorlijk snel aan.


En het is niet alleen speelgoed. In de supermarkt lopen we ook met grote ogen en de telefoon op calculatorstand rond, want bijna niets kost hier minder dan een dollar. Oké, vlees is hier goedkoper dan in Nederland, maar bij de meeste alledaagse boodschappen is het enorm oppassen geblazen. Zuivel is een groot goed, met makkelijk 4 dollar voor 2 liter melk. Het goedkoopste brood bij de afbakafdeling is AUS$2,50, de meeste kosten tussen de 3 en 5 dollar. Bij de bakker beginnen ze pas te tellen bij $3,50.

Bij biologische producten en alle producten op boerenmarkten die producten direct van de boerderij halen zonder tussenhandel gaat de teller echt hard lopen. 8 dollar voor een pot jam is heel gewoon, en brood komt daar niet goedkoper dan $6,50 voor een kleine ‘loaf’.

En als je geen geheelonthouder bent, dan word je het hier wel. Voor een pint Fat Yak wilden ze gisteravond $10,20 hebben. Een ordinaire ‘stubbie’ (een blikje van 30 cl) Melbourne Bitter kost, tenzij je ze in een 24-pack koopt, $3,30. Als je echt goede Australische wijn vindt voor onder de $15, dan kun je er maar beter meteen flink van inslaan. Bij een wine estate vind je überhaupt niets van onder de $20 per fles.

En rokers? Die mogen $18 neertellen voor een pakje van 25 b-merksigaretten.

Het gemiddelde maandinkomen is hier in dollars niets hoger dan in euro’s bij ons.

Het wordt ons ineens duidelijk waarom er zo ontzettend veel Australische woningen staan op www.homeexchange.com, via wie wij ons huidige stekje hebben gevonden. Nou ja, ons gelukje, denk ik maar. Anders weet ik niet of we zo snel iemand hadden gevonden om in het holst van de Hollandse winter (qua weer dan) hun zonnige Melburnian suburb te verruilen voor een middenstandswoninkje in Rijswijk…

Location:Yallambie (Greensborough), Melbourne, Australia

Back to school!

Last Friday we tried to ease Matthijs’ homesickness to his school and classmates by visiting the pre-school of Zach, the eldest son of the family in whose home we are staying.


Matthijs had an excellent time, and was very disappointed when (due to authorities’ rules, probably) he couldn’t stay the whole morning… Until he met the neighbours and was invited to have a dip in their pool! If just all the problems in the world were solved this easily…

Location:Yallambie (Greensboro), Melbourne, Australia

Four seasons in one half hour

Weird weather today: at 17h00 local time, it’s baking in 35 ˚C, at 17h30, it’s a pull-out-the-longsleeves-out-of-the-wardrobe 22 – just by wind, clouds and cold air…


This picture was taken around 16h30 when the temp was still lush.

For those of you who are interested in more pictures: watch the tumblr-feed on the right of this page, it should start publishing some more pictures and movies!

Location:Yallambie (Greensborough), Melbourne, Australia

Special seat

We’re quite behind with all the blog entries we wanted to do, so here are a few older, but not yet published ones. Like the picture we took in the Kuala Lumpur RapidKL-train, of a seat especially for… Uhm… Somebody who swallowed a dome-shaped building construction lamp..? Or does somebody have a better suggestion?

We zijn eruit!

Jaaaa, we zijn eruit! Een avondje met een goeie Australische chardonnay op het ‘deck’ van ons leenhuis en 14 muggensteken voor Noëlle, en we het is definitief (want tickets geboekt): de laatste 2 weken van onze vakantie, tussen 2 en 15 januari (moesten we nog steeds bepalen) gaan worden doorgebracht in… (eh… eigenlijk: op): Bali! Met dank aan Patricks collega René.

Net de tickets geboekt. Nu alleen nog een hotel vinden met een goede locatie-prijs-comfort-kindvriendelijkheidsbalans…

Location:Yallambie (Greensborough), Melbourne, Australia

Fijne Sinterklaas!!!

Aan iedereen die het gaat vieren vanavond: een heel erg fijne Pakjesavond gewenst!

En denk even aan die arme Matthijs, die baalt als een stekker dat hij het allemaal mist… Aan de andere kant is hij ook wel weer gefascineerd door het Kerstspektakel dat we sinds Kuala Lumpur aan het meekrijgen zijn. In KL bleef het beperkt tot een kerstboom in de hal van het hotel en zoetsappige kersliedjes in de lobby, en veel kerstdisplay in het winkelcentrum bij de Petronas Towers.

In Singapore ging het nog een stapje verder, met overal kerstversiering, tot in de Zoo toe.

En hier heeft Matthijs zich al zitten vergapen aan een helemaal echte Santa Claus, die met een ongelooflijk chagerijnig kijkende en als kerstengel verklede baby op schoot foto’s liet maken. Dat gaat zeker niet de laatste zijn, heb ik zo’n vermoeden.

Wij gaan ons binnenkort verdiepen in het kopen van kerstcadeautjes voor de ouders van Katrina, bij wie we voor de Kerst zijn uitgenodigd.

Maar eerst nog pepernoten, marsepein en chocoladeletters bij jullie. Veul leut!

And, for the non-Dutch (and also for the Dutch, come to think of it) followers of our blog: nicked from Robert Portier, the Dutch NOS-correspondent in Australia (@robertportier on Twitter), a very sharp analysis on the Dutch Sinterklaas tradition by American stand up comedian D. Sedaris: http://t.co/7euc5y3f (audio – the video that goed with it is quite stupid).

Location:Yallambie, Melbourne, Australia