Leerschool op reis

Toen we op Matthijs’ school aankondigden dat we hem 3 maanden mee op reis wilden nemen, reageerde zijn juf niets anders dan heel enthousiast en verleende alle medewerking om Matthijs niet te veel van de educatieve elementen te laten missen. Maar zowel juf als wij waren het direct erover eens dat een reis naar verre landen met totaal andere culturen niet bepaald slecht is voor zijn ontwikkeling.

Nu we aan de vooravond van het einde van onze reis staan – morgenavond vliegen we naar Singapore, en woensdagavond van Singapore naar Amsterdam – moeten we constateren dat Matthijs’ juf en wijzelf gelijk hebben gekregen. Alleen in zijn sociale ontwikkeling zal het nog wel een grote inhaalslag moeten maken, maar onze ervaring is dat Matthijs op school een stuk ontvankelijker is voor discipline dan thuis – op school moet immers iedereen zich aan dezelfde regels houden.

Maar als we nagaan hoe ánders het in Vietnam, Thailand en op Bali is geweest voor Matthijs dan in Nederland, heeft hij op zijn minst geleerd dat de wereld een stuk groter is dan wat hij kent en gewend is, en dat ‘anders’ niet gek is, maar gewoon een andere vorm van ‘normaal’.

Wat dat betreft is het erg dankbaar om Matthijs te vertellen over de nieuwe, andere dingen die hij heeft gezien, want hij vindt onze verhalen allemaal even spannend en zuigt het op als een spons.

Het is dan ook onze taak, vinden we, om deze nieuwe, andere gebruiken zo neutraal mogelijk voor hem uit te leggen. Vooral als iets te maken heeft met religie, oorlog of koloniaal verleden is dat nog best een uitdaging. Gelukkig is geen enkel land waar we zijn geweest erg opdringerig in zijn religieuze houding: Bali is voor het grootste deel hindoestaans, en hindoes hebben niet bepaald veel zendingsdrang, Vietnam heeft nog te veel communistisch erfgoed om religie de samenleving te laten bepalen, en op het Thaise Ko Lanta draagt weliswaar 80% van de volwassen vrouwen een hoofddoekje, maar de moslims zijn er behoorlijk mellow – waarschijnlijk omdat Ko Lanta het helemaal moet hebben van (schaarsgeklede) toeristen.

Er was dus gelegenheid genoeg om Matthijs de mooie kanten van dit onderdeel van de verre landen die we bezochten te laten zien.

mtempelZoals de vele hindoestaanse en buddhistische tempels die we bezochten. Niet dat het onze verhalen waren waar Matthijs daar op lette – die hindoestanen en buddhisten hebben beter begrepen hoe ze kleine kinderen moeten fascineren dan de christenen in Europa: de kleurige beelden van allerhande goden en duivels, de stapels met offers, het houtsnijdwerk, de draken, de ramakiens en andere wachters om de tempels, de bedwelmende geuren van wierookstokjes trekken toch een stuk meer dan wat glas-in-lood, kaarsen en houten banken die de Europese kerken te bieden hebben.

Voor de balans wilden we Matthijs uiteraard ook kennis laten maken met hoe het in een moskee werkt, en welke plek is daar beter voor dan de Nationale Moskee van Maleisië in Kuala Lumpur. Helaas strandde deze poging bij de toegangsdeuren, omdat de toegangstijden op hun website voor geen meter bleken te kloppen. Maar goed, niet getreurd. Matthijs heeft ook zonder dit, eh, nogal elementaire onderdeel van een algemene les over religie begrepen dat er ontzettend veel mensen op de wereld zijn die ervan overtuigd zijn dat er meer is tussen hemel en aarde, en dat daar op heel veel verschillende manieren invulling aan kan worden gegeven.

Het onderdeel oorlog is ook een interessante om uit te leggen aan een vierjarige. Vooral de manier waarop ze in Vietnam, eigenlijk het enige land dat we bezochten waar ‘oorlog’ – begrijpelijkerwijze – een onvermijdelijk onderwerp is van de cultuur, de historie hervertellen is op zijn zachtst gezegd aardig – of beter gezegd: niet zoals wij hem geleerd hebben. Tja, en dan mag je gaan vertellen waarom aan flarden geschoten Amerikaanse vliegtuigen en onontplofte bommen worden tentoongesteld, en wat daarmee gebeurde.

De Nederlandse kolonisatie van Indonesië was de meest recente uitdaging. Met wat vergelijkingen met de piraten die Matthijs zo bewondert, kwamen we een heel eind. Matthijs smulde van de spannende verhalen over Nederlandse meneren die op grote houten boten naar Indonesië kwamen en daar de lokale bevolking specerijen, koffie, cacao en andere waardevolle producten lieten verbouwen en vervolgens van hen weghaalden en in Nederland verkochten en daar héél veel centjes mee verdienden, en die Indonesiërs niet. Afijn, we all know the story.

Om een lang verhaal kort te maken: het moet toch wel erg raar lopen als Matthijs totaal niets onthoudt van wat hij allemaal gezien en gedaan heeft. Al is het alleen al dat hij nu weet hoe bananen groeien, dat apen en kangoeroes niet altijd in een dierentuin wonen, dat het heel snel donker wordt in landen rond de evenaar en hoe je ‘dankjewel’ zegt in het Thais, Indonesisch en Engels. En da’s al heel wat voor ’n menneke van nog geen 5.

Location:Kuta, Bali

1 gedachte op “Leerschool op reis

  1. Wat hebben jullie veel mee gemaakt! Matthijs kan de komende jaren alles wat hij heeft meegemaakt laten beklijven door jullie steeds weer met zijn vragen te bestoken en kan kan me niet voorstellen dat dit menneke dat niet zal doen! Ik wens jullie een hele goeie terugreis en vertel maar vast aan de kids dat de wereld er in Holland wit uit ziet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *