Hoe het allemaal begon

Als wij vertellen over onze sabbatical is vaak de vraag ‘Goh, hoe komen jullie erop?’. Misschien is het daarom leuk om daar hier wat meer op in te gaan.

Wij zijn altijd al van de verre reizen geweest. Noëlle is daarin het verst gegaan. Misschien ook omdat ze van de warmte houdt… Maar na onze huwelijksreis naar Maleisië en Borneo is het in ieder geval een goede gewoonte geworden om elke twee, drie jaar in de winter wat langer weg te gaan. Vier tot zes weken is lekker om even zon bij te tanken en te genieten van buitenlandse culturen! En lekker eten, natuurlijk.

Maar goed, met kinderen erbij wordt alles natuurlijk anders. Dachten we. Of: vertelde iedereen ons. Er is zoiets als schoolplicht, en we zijn beiden niet in staat om de wereld rond te zeilen, dus weggaan en zelf les geven vonden en vinden we geen optie. En dus ontstond het idee om nog één keer een winter erop uit te gaan, voordat Matthijs op 28 januari 2013 vijf wordt.

Dus: dat is wat we gaan doen. Alleen: hoe dan?

Grof gezegd zijn er twee obstakels: tijd en geld. Eerst de tijd.

We hebben de ervaring (hoewel dat met vakanties van vier tot zes weken was geldt dat ook voor nóg langer verlof) dat als je het maar vroeg genoeg vraagt, het niet heel moeilijk is om vrij te krijgen. Nu zullen er sectoren en werkgevers zijn waar het moeilijker gaat, maar bij ons is het zo dat als je pakweg een jaar van te voren je leidinggevende inlicht over je wensen en plannen het best bespreekbaar is! Voor het verlof zelf kennen we in Nederland gelukkig genoeg vormen: opgespaarde vakantiedagen, ouderschapsverlof, levensloop, en desnoods onbetaald verlof. Vanaf volgend jaar komt in plaats van de levensloop de vitaliteitsregeling, die soortgelijke mogelijkheden biedt. [dit is Patrick speaking]

Dan het geld. Er valt niet aan te ontkomen: je zult moeten sparen voor zo’n avontuur. Alhoewel, wat kost dat eigenlijk? Welke lasten blijven doorlopen thuis? Toen we het plaatje rond hadden bleken sommige keuzes niet meer haalbaar (een uitstapje Nieuw Zeeland bij voorbeeld). Australië kon wel, maar alleen door een huizenruil. We komen daar later nog op terug.

Door flink na te denken over in welke landen we het verste kunnen komen met ons budget, hebben onze plannen uiteindelijk vorm gekregen. Na maanden aan wilde ideeën spuien, diezelfde plannen relativeren, bijschaven, nieuwe opperen, rekenen en vele, vele uren aan internetbezoeken en reisgidsen uitpluizen zijn vage wensen een concreet reisplan geworden. We hebben zelfs al aardig wat hotels en enkele treinreizen geboekt! Wel wat anders dan de tijd dat we in Kota Kinabalu, in het zuiden van Saba aankwamen en spontaan on the spot besloten om direct door te vliegen naar Sandakan in het noorden, realiseren we ons met enige weemoed, maar dat is wat reizen met kleine kinderen in elk geval aan ons heeft veranderd. En laten we wel wezen: urenlang op een bloedheet busstation rondsjouwen omdat de bus pas vertrekt als het huidige aantal van drie buspassagiers is uitgebreid naar 10 en het volkomen onduidelijk is of en zo ja wanneer die overige 7 komen opduiken, maar je wel aan het eind van de dag de enige trein in 3 dagen die je naar je gewenste bestemmig brengt, heel erg graag wil halen, is ook alleen maar leuk als je er na 5 jaar met een glas wijn op de bank aan terugdenkt. [dit is Noëlle speaking]

Over die concrete plannen in de volgende blogposting meer.

Location:Rijswijk

4 gedachten over “Hoe het allemaal begon

  1. For those who are wondering: the first photo is taken in February 2007, in the Kinabatangan, Saba, Malaysian Borneo. The second in March 2009, at Dunk Island, Australia.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *